Zijn we eigenlijk meer dan een nummer?
"Whatever your ambitions, RSM Erasmus University can offer a programme that fits your unique profile and suits your individual needs."
Woorden, woorden, woorden. Zomaar een tekstje van rsm.nl. 'Wat een waardevol instituut!' zou je denken. Mijn vierjarige ervaring op de Erasmus is anders: het is een fabriek. Studenten zijn output. Regels domineren. Individuele aandacht is ver te zoeken. Stages zijn al voor je geregeld, kies er maar één uit de lijst. Afstuderen is vaak niets meer dan werk verrichten voor een lopend onderzoek van je scriptiebegeleider. Afgestudeerd? Snel instromen in een trainee-ship van een multinational en carriere maken. Je bent een nummer.
Het heersende principe? Rationaliteit.
Het streven? Winst.
Gevoelens? Irrelevant.
Nadenken over de zin van je leven? Zweverig gelul.
Sommige studenten gaan een jaar reizen. Ze voelen zich vrij, ervaren andere werelden, andere oriëntaties en wat er voor anderen toe doet. Maar met een jaar vertraging is het toch de bedoeling dat je carriere maakt, een partner zoekt, het stramien induikt. Dat hoort zo.
Misschien zit ik ernaast, is het meerendeel van de studenten gewoon gelukkig: alles is prima geregeld. Het leven lacht ze toe. In dat geval hoor je mij niet meer. Maar ik ben benieuwd of er meer studenten rondlopen met het gevoel heel rijk, maar tegelijk heel arm te zijn. :verward:
|