Wel grappig, ik heb hier laatst met mijn moeder en zusje nog een discussie over gehad. Wij zijn Rooms-Katholiek opgevoed als in naar een RK basisschool geweest, gedoopt, communie gedaan, gevormd. En ik heb voordat we naar Lelystad verhuisden nog 2 jaar op een christelijke middelbare school gezeten (mn zusje niet) We zaten ook toen niet elke week in de kerk, maar af en toe (nee niet alleen met kerst
) Ik doe inmiddels Biomedische Technologie en mn zusje Sport en Bewegen. Mijn moeder gelooft wel dat er een god is, wij zien het meer als een soort geweten waar je tegen kunt praten zonder dat je het gevoel hebt dat je tegen jezelf praat. Wij wilden dan ook "harde" bewijzen voor het bestaan van terwijl zij die helemaal niet nodig had.
Ik geloof pas ergens in als het te bewijzen valt, daarop kreeg ik te horen dat zij mn opa wel eens naast haar bed heeft zien staan en met hem gepraat heeft. Ik denk dan, dat is een droom geweest na een moeilijke of juist hele leuke dag waarbij je veel aan hem moest denken. Voor haar is het ook een teken dat God bestaat. Het grootste probleem dat mijn zusje en ik hadden met het bestaan van "een God" was dat er zoooo veel ellende is in de wereld. Terwijl Hij alleen het beste wil voor de mensen en oppermachtig zou moeten zijn. Waarom doet Hij er dan niets aan, of laat ie niet zien dat Hij echt bestaat?
Ik denk dat het kunnen bewijzen dat God bestaat wel meteen een stukje van de magie die er om heen hangt weg haalt, maar toch heb ik zoiets van we kunnen bijna alles verklaren, waarom dit dan niet.
Verder zie ik het geloof als iets moois, waar grote groepen mensen vertrouwen uit halen en steun in kunnen vinden als ze dat nodig hebben. Ik heb er ook absoluut niets op tegen, maar zelf zoek ik deze dingen liever wat dichter bij huis, bij mijn familie en vrienden. Voor mij is het allerbelangrijkste geloof vrijheid van meningsuiting.