Ervaringen met zieke ouders

Jaja · 21 juni 2007, 23:20

Heej all!

Mijn moeder is erg ziek, ze heeft een tumor bij de hersenstam. Deze tumor is in principe goedaardig en ze heeft er momenteel relatief weinig last van, maar wanneer deze niet wordt weg gehaald kunnen er vitale functies uit gaan vallen vanwege de druk. Daarom wordt ze op 12 juli aanstaande geopereerd. De operatie is net zo goed levensbedreigend, alleen al vanwege de narcose voor een 10-15 urige operatie. Laat staan vanwege het feit dat ze zo dicht bij de hersenstam zitten, en van te voren niet precies weten waar de tumor zit. Moeten ze door de hersenstam heen om deze weg te kunnen halen dan moeten ze "op goed geluk" iets doorknippen terwijl alle belangrijke functies daar zitten.

Over het algemeen kan ik er wel redelijk goed mee om gaan voor mn gevoel, maar soms hoeft er maar iets heel stoms te gebeuren waardoor ik volledig "instort", begin te huilen en niet meer kan stoppen zonder dat ik echt een duidelijke aanleiding kan aanwijzen. Nu is mijn vraag of er meer mensen zijn die zoiets mee gemaakt hebben of nu meemaken en hoe zij er mee om gaan/zijn gegaan. Ik ben erg benieuwd of er mensen zijn die bijvoorbeeld weten hoe ik er voor kan zorgen dat ik niet door een mislukte training al in tranen uitbarst maar daar iets meer controle over kan krijgen. Als ik bewust met iemand praat over wat er aan de hand is vind ik het niet vervelend ofzo maar zomaar zonder , in elk geval voor andere, duidelijke reden vind ik wel lastig...

Stiekem hoop ik natuurlijk dat niemand me kan helpen, want dat zou betekenen dat er hier niemand is die dit heeft moeten meemaken, maar ik verwacht dat niet echt, dus als er iemand is die een goede suggestie heeft is die meer dan welkom!!

langhaartje · 22 juni 2007, 14:51

Ik kan me goed voorstellen dat dit zenuwslopend is, mijn vader heeft ooit een heel zwaar gewicht op z'n hoofd gekregen en heeft nu een hersenbeschadiging. Toen hij dit net kreeg heb ik ook wat afgehuild, het was niet duidelijk of hij het zou overleven en of hij er iets aan zou overhouden. Maar: Uiteindelijk went alles dus ook het feit dat mijn pa een hersenbeschadiging heeft.

Laat de tranen maar gewoon komen je zal zien dat het ter zijner tijd wel minder word.

Ik hoop dat de operatie goed gaat, het klinkt ontzettend eng. Het is logisch dat jij je zo voelt, het is alleen maar een natuurlijke reactie.

Jaja · 31 juli 2007, 08:59

De operatie van mijn moeder is extreem goed verlopen. Wat ons achteraf pas verteld is is dat ze pas de tweede in Europa is geweest die een operatie aan dat deel van de hersenen heeft ondergaan en de eerste ter wereld die er (zo goed als helemaal) ongeschonden uit is gekomen. Ze hoort alleen wat minder met haar linkeroor, de weg die ze gebruikt hebben om naar binnen te gaan. Maar dat kan ook heel goed komen doordat ze het oor net iets lager terug gezet hebben, en het trekt waarschijnlijk nog wel bij. Na iets meer dan een week was ze al thuis! Dat in tegenstelling tot de 3 weken IC en 3-6 maanden ziekenhuisbed die we verwacht hadden. Dr. v/d Brink is voorlopig dus even onze held

Het enige wat echt heel eng is geweest is de epileptische aanval die mn moeder heeft gehad "door het 13 uur lange gepoer in de hersenen" Iets waar wij helemaal niet op gerekend hadden en wat in totaal ruim een uur geduurd heeft. De tijd die er aan vooraf ging al niet meegerekend. Gelukkig is dit met medicijnen te onderdrukken en gaat de chirurg er van uit dat het van tijdelijke aard is!

Het voelt allemaal nog steeds erg onwerkelijk maar mn moeder loopt dus al weer gewoon thuis rond. Nu de scan over 2,5 maand nog afwachten om te zien of ze inderdaad alles weg hebben kunnen halen, maar voorlopig is het spannendste geweest!